تبلیغات
دلزخم - داستان های کوتاه و ... - نیم معده

کتاب بخوانید...کتاب بخوانید...کتاب بخوانید...تا رستگارشوید

نیم معده

نویسنده :امیر تقی نژاد
تاریخ:سه شنبه 11 آذر 1393-11:32 ق.ظ

 

 

نصفش کردند. معده اش را. خودش خواست. خیلی خجالت می کشید وقتی تن و بدن گنده اش را از این خانه به آن خانه، خانه ی فامیل های نافامیل، فضول های از کلاغ بدتر می کشاند. شرم داشت زنی با سنّ و سال خودش را با یک چنین هیبت مردانه ای ببیند. چهارده پانزده سال بیشتر نداشت که زد توی کار پی و چربی. وزن اضافه کرد. اوایل چندان توجّهی نداشت. گرم نوجوانی اش بود. دنیایی با کلّی معقولات ریز و درشت. امّا وقتی وقت شوهر دادنش شد خودش و آن تک برادر قرتی اش به اضافه ی پدر و مادری که جانش به جانشان بسته بود، افتادند به هول و ول. توی دل هایشان تاپ تاپ عجیبی افتاد.

خیلی ها آمدند و خیلی زود راه بازگشت را در پیش گرفتند. بیشتر خواستگاری ها به پنج شش دقیقه هم نمی رسید. تا دختر خوش بر و روی فیل پیکر با سینی چایی وارد پذیرایی می شد، مختصر پچ پچه و دم گوشی انجام می شد و میهمانان عالی مقام چایی ها را خورده و نخورده فلنگ را می بستند و دِ برو.

تا این که حسن، نقّاش ساختمان از گرد راه رسید و یک دل نه که صد دل عاشقش شد. هر دو پایش را کرد توی یک کفش که یا مریم یا هیچ کس دیگر! از آن طرف اقدس خانم، مادر پیرسالِ حسن، چندان بی میل نبود به مریم. پیش همه می گفت که زن فردا پس فردا باید بزاد. باید جانی داشته باشد یا نه!؟ دنبه ای ازش بلرزد یا نه!؟ با چند تکّه استخوان خالی و یک قدّ لندهور مگر بچّه می شود گذاشت روی خشت!؟

خلاصه مریم خانم شد عروس خانواده ی حسن آقا و عین برق و باد دو بچّه ی دختر و پسر پشت سرهم ردیف شدند و دسته جمعی رفتند قاطی یک زندگی شلوغ و درهم و برهم. امّا این همه ی آن چیزی نبود که مریم می خواست. چند زن بیکار و علّاف از آن هایی که همه جا پلاسند و وِروِرشان غالبا" گوش فلک را پر می کند، آمدند و رفتند و آن قدر توی جفت گوش های مریم خواندند که راضی شد تغییری در حجم و سایز فوق العاده ی بدنش بکند.

" ایکس لارجه؟ نه بابا. برو بالا. دو یا سه ایکس لارج! بنازم بدنشو. بگو ماشاءالله."

با ترس و لرز رفت پیش یک متخصّص قدیمی و دهان به ناله باز کرد:

« دکتر جون دستم به دامنت. خلاصم کن. از این همه پی و دنبه خلاصم کن. قدر یه غول غذا می خورم. دست خودم نیست به خدا. همیشه گشنمه. »

دکتربه آرامی توی صندلی مبلی بزرگش فرو رفت و از بالای عینک ظریفش، هیکل تنومند مریم را از نظر گذراند. خیلی به سرعت هر دو پیشنهادش را رو کرد:

« دوراه بیشتر ندارین سرکارخانم. هر دو شم با جرّاحی ممکنه. اوّلیش اینه که بریم سراغ چربی ها و برشون داریم. تیغه وپوست و زیرِ پوست. توی کوتاه مدّت بد روشی نیست. امّا بعدن کشکل ساز می شه. آن هم برای شما که اشتهاتون همیشه برقراره. پس می ریم سراغ راه بعدی که ریشه ای حلّش کنیم. پایه رو در نظر بگیریم. اشتهاتونو بکشیم. میل به غذا رو توی وجود شما از بین ببریم. اینم عملی نیس مگه این که معده تونو کوچیک کنیم. نصفش کنین. نصفشو بندازیم دور!!! »

و نگاهش را انداخت به مریم تا تاثیر جملاتش را ببیند بخصوص آن آخریه را که با طنز ظریفی رو شده بود.

مریم نترسید امّا بسیار هیجان زده شد. با دنیایی از مجهولات روبرو شد:

« یعنی چی که معده رو نصف کنیم ؟ »

« یعنی این که کاری می کنیم با نصف معده ی فعلی و صد البتّه با اشتهایی خیلی کمتر از الان به غذاخوردنتون برسین و آن وخت بعد چن ماه خواهید دید چه بلایی سر این همه به قول خودتون پی و دنبه می آد؟! »

امّا مورد موهومی همه ی وجود مریم را به هم ریخت. ترس بود. یک جور نگرانی مفرط:

« فقط با نصف معده؟ »

 و بلافاصله ادامه داد. از هیجان سرخ شده بود:

« و لابد بازگشتم نداره. با همون معده ی نصف شده باس تا آخر بریم؟ این شکلیه آقای دکتر؟ »

دکتر لبخندی زد و سرش را به علامت تایید پایین آورد. امّا مریم هنوز قانع نشده بود:

« ضمانتی چیزی آقای کتر! فردا پس فردا آن نصفه ی باقیمانده طوریش نشه؟ نزنه ناکارمون بکنه؟ کارایی نداشته باشه و عفونتی سرطانی چیزی پشت بندش بیاد؟ آقای دکتر نمی خوایین از نگرانی بدرم بیارین؟ »

دکتر این بار جدّی شد. بخصوص از لفظ ضمانت اصلا" خوشش نیامد. خواست تا قال قضیه را بکمد و از دست مشتری خیلی حسّاسش، این مورد خیلی شکّاک، خلاص شود:

« همه چیز دست خودتونه. یه برگه رو پر می کنین و رضایت خودتونو از عمل اعلام می کنین. امضاشم می کنین به اضافه ی اثر انگش مه محض محکم کاریه. خیلی ها بعدن بر می گردن . کلّی ام شاکی ان. نارحتن. معده شونو کامل می خوان. آن نصفه ی از دست رفته رو می خوان. پشیمونن طفلی ها. می زنن زیر گریه و مطبّو به هم می ریزن. داد و هوار راه می نداز. شوهراشون بدترن. حرف از شکایت می زنن. امّا خانوم مطمئن باشین ما کارمونو بلدیم. ما شما رو خوب می کنیم. اشتهاتونو کور می کنیم. یه نصف روزم بیشتر کار نداره. خود عمله یه ساعت بیشتر نمی کشه. یه شبم ماندگار بیمارستانین و آن وخت تا آخر عمر راحتِ راحتین. هیکلتونم می شه اصل باربی! خودِ باربی! »

فردای عمل مرخّص شد. امّا عجیب زار و نحیف شده بود. وقتی توی آیینه خودش را نگاه کرد، غرق حیرت شد. عین مرده شده بود. گچِ خالی. سفیدِ سفید. درد داشت. درد عجیبی درست از وسط شکمش شروع می شد و نفسش را می برید. ناله و زاری اش تمامی نداشت. حسن بنده ی خدا روز که خانه نبود شب هم که خسته و کوفته از راه می رسید، صدای آه و ناله ی مریم را می شنید. آدم صاف و ساده این شکلیه دیگر! این ناله ها را می گذاشت به حساب دردهای ماهانه ی زنش و نهایت امر می رفت سراغ یخچال و با چند قرص آرامبخش پیش زنش بر می گشت و به زور به خوردش می داد. عاشقش بود طفلی. با همه ی وجود می خواستش.

درد خیلی زود محو شد. در کمال خوش بختی اشتهایش را هم از دست داد امّا خوشحالی اش چندان دوامی نداشت. حالا هر چقدر غذ می خورد، هر چند کم، همان را بر می گزداند. عق می زد وحشتناک. شکم خالی و عق هایی برآمده درست از وسط معده اش. معده ای که عین جگر زلیخا تکّه تکّه شده بود. زار و نالان می افتاد توی رختخواب و نگاه های پر از ناراحتی و حیرت حسن را بی پاسخ می گذاشت. طفلی حسن همین استفراغ ها و عق های پر سرو صدا را گذاشت به حساب یک حاملگی دیگر و گیج و منگ منتظر بالا آمدن شکم زنش شد. مریم هم از خدا خواسته صدایش را درنیاورد. شوهر این همه پپه نوبره به خدا.

مریم وزن کم کرد. به قول دکتر، یک باربی تمام عیار شد. همه انگشت به دهان مانده بودند. هیکل زمخت صد و بیست کیلویی اش، آن کوهِ بدفرم گوشت و چربی، به چیزی در مایه های هفتاد مختصری بالا یا پایین تبدیل شده بود. از حجم و تعداد استفراغ ها کم شده بود امّا حال و حکایت زن بینوا تمام شدنی نیود. مورد عجیبی این بار ترس را جایگزین تکام حالات روانی مریم کرد. هیچ اشتهایی نداشت. گاه می شد توی بیست و چهار ساعت، یک وعده غذا نمی خورد. آن هم چه وعده ای. ناقص و بی حال. کم جان. یک لقمه نان و پنیر. چند قاشق آش و یا یک کتلت کوچولو گیر کرده به چنگال بانوی نحیف خانه. آن هم به شرط این که بُدو بُدو نروئ سمت دستشویی و با سر و صدا، وعده ی ناچیز را بر نگرداند.

نگرانی غالب شد. رفت پیش یک دکتر دیگر و دکترهای دیگر. تشخیصشان یکسان نبود. هرکدام چیزی بلغور می کردند. تا این که رفت پیش یک متخّصص داخلی و آقای دکتر دستور یک اندوسکوپی دقیق داد و چند آزمایش مفصّل دیگر خواست. جواب آزمایش ها، اخم دکتر را در پی داش. این جور وقت ها، طبق قاعده پیش می روند. یعنی مریض را می فرستند ئنبال نخود سیاه و اصل قضیه را برای یکی از نزدیکان مریض فاش می کنند. مریم وقتی گریه ی پرسرو صدای حسن ا از داخل اتاق دکتر شنید نتوانست تحمّل کند. خودش را داخل اتاق انداخت. حسن به پهنای صورتش اشک می ریخت. مچاله شده بود. حیران بود. سوخته و درب و داغان.

معده ی مریم خانم مستعد یک سرطان بدخیم بود. چگونه می شود توضیح داد؟ مثالی می شود زد. لانه ی زنبور و چوب. می گوین چوب توی لانه ی زنبورها نکنید. تحریکشان نکنید.قبل از عمل جرّاحی، غدّه ی مریم ته معده شان جا خوش کرده به قولی آرام و بی حرکت متمده بود تا این که تیغ به معده می خورد و غدّه هم از خواب خوش بیدار می شود و سرِ سه سوت همه ی آن نصفه ی باقیمانده را گیر می اندازد. ختم ماجرا خوفناک بود. پر از ناامیدی. پر از غصّه. حکایتِ رفتن بود. دکترها آب پاکی روی دست مریم و حسن ریختند. بنا را گذاشتند بر دو ماه. مریم خانم فقط شصت فرصت زندگی داشت.

...

...

...

مریم را با هواپیما به مشهد رساندند. وقتی گنبد طلایی حضرت را دید، گریه اش گرفت. خواست بلند شود امّا توانی نداشت. اشکش سرازیر شد. روی ویلچر بردند. خاله منیره هولش می داد. ویلچرش را. اشتیاق عجیبی داشت. دستش را دراز کرد. موج جمعیت تمامی نداشت. ناموفّق بود. یک بار دیگر امتحان کرد و این بار دستش به ضریح رسید. خک بود. دلچسب. محکم گرفت و خودش را نزدیک تر برد.

حالا داخل ضریح را می دید. نور سبزی فضای داخل ضریح را روشن می کرد. رنگ گرم درخشانی که حالش را خوب می کرد. مریم آن چه را که به دستش بسته بود، باز کرد. کیسه ی کوچکی بود. باقی طلاهایش بود. همه وقف امام رضا! تک به تک داخل ضریح انداخت. در یک چشم به هم زدن لابلای آن همه اسکناس ریز و درشت، گم شدند. باز هم اشک از چشمان مریم جوشید.

 

تمام

امیر تقی نژاد

 

 

 




داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 
نایسر دایسر پلاس
جمعه 21 آذر 1393 11:21 ق.ظ
سلام مطالب وبلاگتو دیدم بسیار زیبا بود .اگه یادتون باشه دفعه قبل درخواست تبادل لینک داده بودم . خوشحال میشم منو با نام ""نایسر دایسر پلاس"" لینک کنی . بعد از اینکه لینک کردی خبرم کن تا با افتخار لینکت کنم
پری شاد
سه شنبه 11 آذر 1393 01:37 ب.ظ
سلام عزیزم خوبی؟ چند روز پیش یکی از دوستانم سایت زیر رو بهم معرفی کرد که باهاش تبادل لینک کنم من فکر کردم تاثیری نداره ، ولی بعد از این که وبلاگم رو توی این سایت و سایت های شبیهش لینک کردم هر روز بازدید وبلاگم زیاد میشه. خواستم این سایت ها رو به تو هم معرفی کنم . حتما تبادل لینک کن چون لذت وبلاگ نویسی توی آمار بالاست.♥♥♥ http://vatanlinks.ir/
شیما
سه شنبه 11 آذر 1393 12:55 ب.ظ
سلام خوشی؟ خیلی این مطلبت باحال بود خخخخخخ خوشحال میشم تبادل لینک داشته باشیم خخخخخ
پانته آ
سه شنبه 11 آذر 1393 12:04 ب.ظ
سلام دوستم

وبلاگت خیلی دوست می داشتم واسه بازدیدش بیا به وبلاگ من سر بزن
مهرنوش
سه شنبه 11 آذر 1393 11:42 ق.ظ
فقط چند روزه وبلاگم رو راه اندازی کردم ، موضوع وبلاگ من یکم اختصاصیه ، یعنی فقط با وبلاگ های پر محتوا مثل وبلاگ تو تبادل لینک می کنم . اینجوری هم بازدید تو زیاد میشه و هم بازدید من.

ممنون میشم یه سر بزنی و باهام تبادل لینک کنی
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر




Admin Logo
themebox Logo